Sep 5 2011

Voor bijrijders…

Bent u een bijrijder?
Heeft u een camera bij de hand?
Duurt de rit nog lang?
Heeft u tijd genoeg om te experimenteren?
Weet de chauffeur de weg?
U hoeft dus niet continu op een wegenkaart (of tomtom of google maps) te kijken?

Dan is de kans vrij groot dat de verveling toeslaat. Maar wees niet getreurd, ik heb dé oplossing!  Volg deze stappen en de rit is voorbij voordat u het doorheeft…

1. Pak uw camera
2. Zet ‘m aan :-)
3. Kies een sluitertijd tussen de 1/8ste en 1/30ste van een seconde (afhankelijk van de snelheid van het voertuig, zie volgend punt)
4. Zorg ervoor dat uw onderwerp niet te dichtbij en niet te ver weg is (dichtbij = relatieve snelheid te groot, ver weg = relatieve snelheid te langzaam, zoomlens gebruiken dus, want dan bepaalt ú min of meer de snelheid. Echt!)
5. Zet de autofocus op continu. Als het goed is blijft de camera de focus aanpassen op het onderwerp wat u als eerste heeft bepaald toen u de ontspanknop half heeft ingedrukt. Dit verschilt misschien per camera, maar als u verstandig bent geweest en een Nikon heeft aangeschaft werkt het zo :-)
6. Trek de camera mee met uw onderwerp. Bv: U ziet een boom, u focust op de boom, u probeert de boom in hetzelfde scherpstelgebied te houden als de initiële focus en u trekt de camera mee, zodat de boom eigenlijk niet van positie verandert in de zoeker. Dat is meetrekken.
7. Daardoor houdt de camera de focus op het onderwerp (door de continue autofocus, omdat de afstand tussen de boom en de camera natuurlijk wel verandert. Zonder continue autofocus verschuift de afstand tot uw scherpstelpunt en dus de scherpte). En door de snelheid van het voertuig en het meetrekken van de camera (= ook snelheid), gecombineerd met de iets langere sluitertijd, krijgt de achtergrond ook snelheid en bewegingsonscherpte, terwijl het onderwerp scherp blijft! Tenminste, dat is mijn theorie.
8. Als je dat een paar honderd miljoen triljoen keer probeert zou u iets zoals dit moeten kunnen krijgen:

Alles is wazig, onscherp, gekrast door de snelheid van het voertuig. Maar mijn boomstam is scherp, als enige!

Is dat cool of niet? Ik vind van wel!!!!

De instellingen:
Nikon D3
A-mode
A: f/10
S: 1/15 sec
24-70 f/2.8 @ 48 mm
iso 100


Sep 3 2011

Available light = good, Flash = bad?

Ik heb een grote waardering voor fotografen die met flitslicht strakke foto’s kunnen maken. En dan bedoel ik fotografen die her en der softboxen, paraplu’s, snoots, nog meer softboxen en andere flitslichtbronnen zo weten te plaatsen dat ze of een perfect uitgelichte (of perfect belichte? – Nee, belichting doet je camera met diafragma, sluitertijd en iso-waarde, uitlichten doe je met de lichtbronnen) foto maken of die lichtbronnen zo weten in te stellen en te plaatsen dat je niet eens doorhebt dat er flitslicht gebruikt wordt. Erg knap, erg moeilijk en dus een vak apart. Maar laten we wel wezen, een spontane foto zal het nooit worden. En daar gaat het ook niet om met dat soort foto’s en lichtopstellingen.

Als je flitslicht gebruikt via je opzetflitser (of reportageflitser) is het een ander verhaal. Je kan het niet sturen qua richting, het neemt af in intensiteit van voren naar achteren (logische eigenschap van licht, maar je moet het niet vergeten), het is vlak licht en je mag hopen dat er niet iemand met een wit shirt voorin je compositie staat. Gelukkig kan je met de camera’s van tegenwoordig dit soort ‘vies’ flitslicht best vaak vermijden door de absurd hoge iso-waardes, alhoewel je er soms niet aan ontkomt.

Fotografie is schrijven met licht, letterlijk, en wat voor licht dat dan ook is maakt niet uit. Maar fotograferen met het licht wat er op dat moment is (available light) is wel het puurst. Zoals het is ontstaan. En ik ben van mening dat dat toch de mooiste foto’s oplevert. Of in ieder geval echte foto’s. Of moet ik nog groeien? Wordt vervolgd!


Mar 2 2011

Uit de oude doos 2 – Creepy Wilders Creek – Ons Dorp 54

Ben je zover als mogelijk weg van de enge man lekker aan ‘t fotograferen, nota bene vrienden gemachtigd om SP te stemmen vandaag, staat ie net onder je lens Maori’s uit te kafferen over tattootax en of de ingewikkelde plaatsnamen die Henk en Ingrid niet kunnen onthouden en uitspreken niet allemaal Ons Dorp met volgnummers erachter kunnen gaan heten!

Ik kon helaas door de groothoeklens de bovenkant van z’n kapsel niet meer ontwijken…


Mar 2 2011

Uit de oude doos 1

Aangezien we nu in Auckland zitten en in een heel andere sfeer terecht zijn gekomen (ik noem in 1 minuut meer auto’s zien dan in de afgelopen maand, het riekt hier iets anders en we hebben echte regen op ons hoofd gehad!) ga ik bloggen uit de oude doos.
Dus vergeten plekjes, oude herinneringen, aangedikte verhalen en terugverlangen naar de natuur.
Ben benieuwd naar Auckland hoor, maar ik ben conservatief op vakantie. Als ik iets fijn vind wil ik dat zo houden. En de natuur in Nieuw-Zeeland is zeer, zeer fijn!
Wat ik heel prettig vond is de zeer beperkte hoeveelheid geautomatiseerde mobielen. Zeker de eerste 3 weken. Elk uur even in de achteruitkijkspiegel kijken of er echt nog steeds niets achter je zit. En als dat wel zo was ging m’n lieve vrouw gewoon even aan de kant om een 10 tonner of een andere campervan er voorbij te laten. Miep miep zeiden de vehikels dan, als blijk van waardering.
En als de weg een gravelweg werd kon je met de hotseknotselbus een maximum snelheid van 25 km/u halen. Maar als je dan zo’n weggetje van een kilometer of 15 hebt afgelegd om vervolgens met je dochter langs een erg steile klif zonder hekken een kilometer te klimmen denk je wel eens: waarom?

Nou, kijk naar het uitzicht vanaf Nugget Point en dan weet je het: daarom!

ps. Ik raadde dit een Nederlands stel aan en daar kwam meteen de grap: Kip Nuggets Point, boehaha! Ben meteen de campervan ingelopen en heb geen woord meer met ze gewisseld.


Mar 1 2011

DCR

Vandaag zijn we met een superschattig treintje door een stuk bos en berg gereden. Echt ongelooflijk wat 1 persoon heeft verzonnen om in zo’n gebied een spoorlijntje aan te leggen. Een schier onmogelijke taak, want het is er erg dichtbegroeid en ook nog eens bergop! Waarom de beste man het heeft gedaan was mij aan ‘t begin niet helemaal duidelijk. En waarom ie allemaal gekke dingen langs het spoorlijntje heeft neergezet is mij nog steeds niet duidelijk, maar fantasierijk en fascinerend is het wel. Het is moeilijk uit te leggen wat dat dan voor dingen waren, maar denk aan allerlei gekke pottenbaksels, wijnflessenmuren en rare soorten stationnetjes. En het treintje rijdt zigzaggend en soms achterstevoren door de zeer smalle pas. Als je hierin geïnteresseerd bent, kijk dan maar even op http://www.drivingcreekrailway.co.nz.
De waaromvraag werd beantwoord toen we boven waren. Wat een uitzicht over het gebied en verder! Je kon allerlei eilandjes zien, het stadje Coromandel en de overkant van de Coromandel peninsula waar Auckland ligt. Echt geweldig en zeer apart!


Mar 1 2011

Een week geleden

werd Christchurch getroffen door de aardbeving die waarschijnlijk zo rond de 240 levens zal eisen.
RIP.


Feb 28 2011

Sereen

Een soort ‘state of mind.’ Da’s vakantie niet? Sereen, rustig, leeg en kalm. Voor mij beeldt dit beeld dat uit. Ik heb er zelfs een gedicht bij geschreven, maar dat bewaar ik voor in m’n boek :-)

Slaap lekker!


Feb 28 2011

White Island

Ik ben vandaag in een vulkaan geweest!
Niet laf op een afstandje, neen, met een boot naar White Island gevaren, via een kleiner bootje op de kust gedropt en op het randje van het kratermeer gestaan. Altijd al van gedroomd en nu uitgekomen!
Maar er is altijd wel wat te klagen, niet? Ben tenslotte een Hollander. Dus het geklaag komt zo…
Ik had me heel goed voorbereid op deze dag. Tas met fotozooi ingepakt, alle lenzen erbij, schoonmaakdoekjes, drinken en kledij.
Koffie gedronken, broodje gegeten en hop op pad. Om 7.10 uur, ‘s ochtends. Na 10 minuten lopen  kwam ik erachter dat ik zonnebrand en sealegs pilletje was vergeten. Kon niet meer terug, dus hopen op het beste.
Ik weet nu wel dat ik nooit meer zeeziek zal worden, want wat ik in die boten heb overleefd kan geen piratenschip in de Efteling tegenop. Wat een geschommel! Een aantal mensen heeft zo’n beetje de hele trip (2 x 80 min) over de railing gehangen en alle kotszakjes verbruikt. Ze waren geler dan de zwavel uit de vulkaan! En stonken denk ik ook wat meer.
Eenmaal aangekomen moesten we vanaf de grote boot in een klein opblaasbootje. Dat was wel zo’n beetje het spannendste van de hele trip. Grote plenzen water sloegen in dat kleine rubberbootje. De crew zag het niet zitten mij met m’n idioot grote tas (en het was nog wel m’n kleine tasje!) het wiebelende bootje op te laten. “We cannot guarantee your safety.” Mijn aardige Engelse medepassagier gaf de doorslag: “it is not worth it, dude.”
En zo ging ik dus zonder mijn maatje de fotocamera op pad. Ben je 1 keer in je leven op en in een vulkaan, heb je alleen een gare videocamera bij je om foto’s mee te maken! Man man, wat was ik pissig de eerste 10 minuten. Daarna gewoon lekker genoten van al het moois en van de werking van Moeder Aarde.

En ik moet zeggen: het is ook wel eens fijn om je alleen met je eigen ogen te concentreren op zo’n spektakel en niet alles door een lens te zien!


Feb 25 2011

Smelly bitch

Wat heb ik gelachen vandaag!
We zijn door het geo-thermische gebied van Nieuw-Zeeland gereden. En voor mij was dit van tevoren een van de hoogtepunten van het noordereiland. De Aarde die je door scheuren, gaten, kraters en andere openingen aan ‘t werk te zien krijgt. En moeder Aarde ruikt niet lekker hoor, zeker niet. Moeder Aarde is een smeerlap, een echte smelly bitch!
Maar indrukwekkend is ze wel. Jammer dat busladingen anderen dat ook vinden. Op een of andere manier (en ik heb het al eerder gezegd) vind ik dit niet passen bij de ongerepte natuur van dit magnifieke land. Je wordt via een giftshop naar de ingang van het geo-thermische park geleid en via bruggetjes, uitkijkpuntjes en overduidelijke wandelroutes het park weer uit gebonjourd. Via de winkel weer natuurlijk.
En als je iets wilt zien moet je eerst wachten totdat een stelletje voor je de geposeerde pica heeft gemaakt.
Dus indrukwekkend, maar door alle mensen om je heen plus je eigen vrouw die met een doekje voor d’r mond zo snel mogelijk het gebied wilde verlaten viel het een beetje tegen.
En dat is best raar voor een zeer uniek gebied wat qua geur alleen kan worden geëvenaard door je koelkast wanneer je die niet goed hebt opgeruimd en ‘m open doet als je een dikke maand op vakantie bent geweest.
Gelukkig was een paar honderd meter verder een vrij toegankelijk gebied, genaamd de ‘mudpools’ te vinden waar maar 3 auto’s stonden. En ik heb gelachen daar. Om het geluid. Wel meer dan 15 mudpools die na elkaar een blobje modder omhoog spuwen.
Blob. Blob blob. Blobberdeblob. Blob. BLOB. Blob blobdeBlob.. blob. Blllllobbb.

Echt een geinig geluid en een prachtig gezicht, maar ik moest het helaas alleen ervaren, want in de campervan zat iemand andere geluiden te maken die er wel op leken, maar niet zo grappig waren…


Feb 24 2011

Mt. Ngauruhoe

En mochten er echt Hobbits wonen langs de Wanganui River Road, dan is het een klein uitstapje naar de Doemsberg, die luttele kilometers verder ligt. Met een automobiel dan.
Die hadden ze natuurlijk toen nog niet, maar om meteen zo’n dramatische omweg te nemen over hoge bergen, door ondergrondse mijnen, enge bossen, stinkende moerassen en steile hoge trappen met ranzige spinnen, tja, dan vraag je om problemen.
Je kan ook gewoon vanuit Wanganui richting noorden lopen en dan rechtsaf slaan richting Whakapapa.

Want daar vind je Mt. Ngauruhoe, oftewel Mt. Doom / de Doemsberg. Beetje klimmen, fles wijn mee, de ring erin flikkeren, een ferme slok wijn nemen en een lekker broodje eten op de weg terug. Her en der Elf en Dwerg bedanken en in je hobbithol sterke verhalen vertellen tegen je soortgenoten.