Sep 5 2011

Voor bijrijders…

Bent u een bijrijder?
Heeft u een camera bij de hand?
Duurt de rit nog lang?
Heeft u tijd genoeg om te experimenteren?
Weet de chauffeur de weg?
U hoeft dus niet continu op een wegenkaart (of tomtom of google maps) te kijken?

Dan is de kans vrij groot dat de verveling toeslaat. Maar wees niet getreurd, ik heb dé oplossing!  Volg deze stappen en de rit is voorbij voordat u het doorheeft…

1. Pak uw camera
2. Zet ‘m aan :-)
3. Kies een sluitertijd tussen de 1/8ste en 1/30ste van een seconde (afhankelijk van de snelheid van het voertuig, zie volgend punt)
4. Zorg ervoor dat uw onderwerp niet te dichtbij en niet te ver weg is (dichtbij = relatieve snelheid te groot, ver weg = relatieve snelheid te langzaam, zoomlens gebruiken dus, want dan bepaalt ú min of meer de snelheid. Echt!)
5. Zet de autofocus op continu. Als het goed is blijft de camera de focus aanpassen op het onderwerp wat u als eerste heeft bepaald toen u de ontspanknop half heeft ingedrukt. Dit verschilt misschien per camera, maar als u verstandig bent geweest en een Nikon heeft aangeschaft werkt het zo :-)
6. Trek de camera mee met uw onderwerp. Bv: U ziet een boom, u focust op de boom, u probeert de boom in hetzelfde scherpstelgebied te houden als de initiële focus en u trekt de camera mee, zodat de boom eigenlijk niet van positie verandert in de zoeker. Dat is meetrekken.
7. Daardoor houdt de camera de focus op het onderwerp (door de continue autofocus, omdat de afstand tussen de boom en de camera natuurlijk wel verandert. Zonder continue autofocus verschuift de afstand tot uw scherpstelpunt en dus de scherpte). En door de snelheid van het voertuig en het meetrekken van de camera (= ook snelheid), gecombineerd met de iets langere sluitertijd, krijgt de achtergrond ook snelheid en bewegingsonscherpte, terwijl het onderwerp scherp blijft! Tenminste, dat is mijn theorie.
8. Als je dat een paar honderd miljoen triljoen keer probeert zou u iets zoals dit moeten kunnen krijgen:

Alles is wazig, onscherp, gekrast door de snelheid van het voertuig. Maar mijn boomstam is scherp, als enige!

Is dat cool of niet? Ik vind van wel!!!!

De instellingen:
Nikon D3
A-mode
A: f/10
S: 1/15 sec
24-70 f/2.8 @ 48 mm
iso 100


Sep 3 2011

Available light = good, Flash = bad?

Ik heb een grote waardering voor fotografen die met flitslicht strakke foto’s kunnen maken. En dan bedoel ik fotografen die her en der softboxen, paraplu’s, snoots, nog meer softboxen en andere flitslichtbronnen zo weten te plaatsen dat ze of een perfect uitgelichte (of perfect belichte? – Nee, belichting doet je camera met diafragma, sluitertijd en iso-waarde, uitlichten doe je met de lichtbronnen) foto maken of die lichtbronnen zo weten in te stellen en te plaatsen dat je niet eens doorhebt dat er flitslicht gebruikt wordt. Erg knap, erg moeilijk en dus een vak apart. Maar laten we wel wezen, een spontane foto zal het nooit worden. En daar gaat het ook niet om met dat soort foto’s en lichtopstellingen.

Als je flitslicht gebruikt via je opzetflitser (of reportageflitser) is het een ander verhaal. Je kan het niet sturen qua richting, het neemt af in intensiteit van voren naar achteren (logische eigenschap van licht, maar je moet het niet vergeten), het is vlak licht en je mag hopen dat er niet iemand met een wit shirt voorin je compositie staat. Gelukkig kan je met de camera’s van tegenwoordig dit soort ‘vies’ flitslicht best vaak vermijden door de absurd hoge iso-waardes, alhoewel je er soms niet aan ontkomt.

Fotografie is schrijven met licht, letterlijk, en wat voor licht dat dan ook is maakt niet uit. Maar fotograferen met het licht wat er op dat moment is (available light) is wel het puurst. Zoals het is ontstaan. En ik ben van mening dat dat toch de mooiste foto’s oplevert. Of in ieder geval echte foto’s. Of moet ik nog groeien? Wordt vervolgd!


Feb 20 2011

Campervan

We leven nu al bijna 3 weken in de campervan. Aan ‘t begin wist ik niet wat ik ervan moest verwachten. Een beetje leven in een soort bus, tja… Maar toen ik ‘m voor het eerst zag, met alle faciliteiten aan boord, geloofde ik het meteen: dit is de manier om door dit land te trekken.
Je bent vrij, je kan gaan en staan waar je maar wilt, je hoeft vooraf geen plekkies te reserveren en dus kan je per dag beslissen wat je gaat doen en waar je heen gaat.
Aangezien ik geen rijbewijs heb (sorry lieve vrouw), heb ik een paar taken in de campervan: Op de route letten, Circe bezighouden als ze wakker is en foto’s maken. En de laatste 2 gaan me behoorlijk goed af. Ik heb een aantal technieken om onze lieve dochter de moeilijke laatste stukken door te helpen (gekke bekken trekken, rare conversaties in een nog onderontwikkelde taal voeren en vooral veel aandacht en snoepjes geven) en technieken voor foto’s maken ontwikkeld.
En dat laatste kan best moeilijk zijn. Je moet anticiperen op doorkijkjes, het gehobbel en de snelheid van de campervan, paaltjes, vieze ruiten en de chauffeur die te pas en te onpas je raam dichtdoet als je er met je lens of halve hoofd uithangt.
En je kan ook niet overal stoppen, want dan sta je continu stil, dus heb ik al aardig wat foto’s uit ons rijdend huis gemaakt.

Daarom hier een zeer kleine selectie van wat foto’s van de laatste 2 dagen gemaakt uit of door ramen van onze campervan heen.

Campervan baby, nooit gedacht dat ik je zo zou waarderen!


Feb 18 2011

Geen berg!

Al dat natuurgeweld hier, het is echt niet normaal meer! En ik ben echt niet de enige die dat denkt. Overal zie je hussies mensen met kleine camera’s, iets grotere, telefooncamera’s, Nikon’s, Canon’s, super telelenzen, 2 camera’s om de nek, mensen die flitsen als de zee fotograferen, van alles dus!
En dan denk je wel eens als fotograaf zijnde ‘wat de F***!’ Dat zullen ze ook zeker van mij denken. En waarom verkopen ze nog ansichtkaarten denk je dan…  Of andersom waarom maken mensen nog foto’s van dit geweldige land als je zo’n beetje alles wat hier is al als foto kan kopen?
Omdat iedereen natuurlijk zijn eigen foto’s wil laten zien, in een boek wil plakken met vrouw of man op voorgrond bij een mooie berg, meer, geiser, monument of rivier.
Ik doe dat ook, behalve het geposeer, en het is ook logisch dat dat gebeurt. Het is iets wat je niet kan laten.
Maar als fotograaf zijnde wil je meer, anders, eigen visie en geen ansichtkaarten maken. Daarom hieronder een paar foto’s die ik maak met de toeristenbril af  en de sfeerbril op. En ik merk dat ik dit steeds vaker doe hier, buiten de verplichte foto’s om.

Want laten we wel wezen, die ansichtkaartenfoto’s moeten ook gemaakt worden, anders wordt het wel een beetje een raar vakantiealbum.


Apr 22 2010

Links – Rechts (en boven – beneden?)

Ik heb me altijd al afgevraagd hoe het nou zit qua compositie en hoe je iemand daardoor een foto in kan leiden. Op zich vrij duidelijk: Je neemt een foto, zorgt ervoor dat er iets van een lijn is die vanuit linksonder of linksboven (niet per se) naar het onderwerp leidt. Zodat je de foto ‘ingezogen’ wordt. Dat is het idee. In simpele vorm, want er zijn meerdere, subtielere technieken hiervoor. Maar dit is de basis.
En de basis komt voort uit het feit dat wij van links naar rechts lezen en dus gewend zijn om van links naar rechts te kijken.
Maar is dat wel zo? Ja, natuurlijk is het zo dat we van links naar rechts lezen, maar kijken we ook altijd naar een afbeelding van links naar rechts? Of ligt het aan de afbeelding? Ik weet het eigenlijk niet. En ik weet het niet, omdat ik dit soort dingen niet kan bepalen zolang ik niet ook van rechts naar links kan lezen. En als ik dat wel zou kunnen moet er dan voor mij een lijn vanuit het midden komen (omdat ik dan beiden kan, zodat ik niet in de war raak)? Kijken Arabische of Japanse mensen (leesrichting: rechts – links) anders naar foto’s dan Westerlingen? Maken Arabische fotografen dan dus andere foto’s als ze deze compositievorm volgen? Oftewel, zou een ideale westerse compositie prut, bagger en troep zijn voor Arabieren? En andersom ook? En wat dan met Chinezen? Die lezen van boven naar beneden. Is voor hun de portretstand stiekem de landschapsstand? Nee, nee, da’s onzin…
Het blijft een interessante vraag. Maar misschien beantwoordt het Chinese vergelijk wel meteen de vraag. Een foto is een foto en je kijkt ernaar en het is mooi of niet. Het klopt of niet. Je leest een foto wel, maar als je ‘m andersom leest staat er nog steeds hetzelfde, voor iedereen in de wereld.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.6
S: 1/1250 sec
18-200 f/3.5-5.6 @ 24 mm (=36 mm)
iso 125

En toch is het interessant dat ik de 1e foto beter vind! Het blijft dan toch raar hoe dit werkt. Misschien moet ik een lange tijd in Japan (of ergens in het Midden-Oosten) verblijven om de 2e beter te vinden. Ben benieuwd wat voor foto’s ik zou (moeten) maken als ik in China word gedwongen staatsfotografie te bedrijven :-)


Apr 11 2010

The Mosquito coast (2)

Zoals in het vorige blog-item al aangegeven: Een zonsondergang zonder wolken kan ook wel heel mooi, sfeervol zijn. Persoonlijk vind ik al die gele, oranje en rode kleuren mooi om te zien, alleen fotografisch raak ik snel m’n interesse in dat soort foto’s kwijt. Waarom? Het zegt niet zoveel. Voor jezelf wel (oooh, wat was het toch mooi daar!), maar ja, dat is het dan wel. Waarom post ik dan zo’n item? Nou, om te laten zien wat er nodig is om een mooie, sfeervolle zonsondergang te fotograferen.
Maar ik wil ook laten zien dat een zonsondergang die relatief ‘saai’ is erg mooie plaatjes kan opleveren. Juist door het gebrek aan kleuren. Je beeld wordt meer sereen en dat is een mooi streven in de fotografie. Het verschil met de ‘saaie’ foto in voorgaand blog-item is dat deze sfeer heeft. Qua compositie is ie ook een stuk beter. En dat is toch een stuk belangrijker dan alle kleuren, hoe mooi ze ook kunnen zijn, die een zonsondergang kan leveren. Want sfeer creëer je zelf, door locatie, compositie, licht, belichting en standpunt. Of er nou wel zon en/of wolken zijn of niet.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.6
S: 1/80 sec
17-55 f/2.8 @ 28 mm (=42 mm)
iso 100


Apr 11 2010

The Mosquito Coast

Het fotograferen van een zonsondergang kan heel mooi zijn. Kan dus. Is niet altijd zo. Soms is het gewoon saai! Waarom? Omdat het heel erg afhangt van wat voor soort lucht er is. Gespecificeerder: Wat voor soort wolken er aanwezig zijn. Kijk eens naar onderstaand voorbeeld:

Eerst even de instellingen:
Nikon D200 op statief
Manual
A: f/14
S: 1/4 sec
17-55 f/2.8 @ 35 mm (=52 mm)
iso 200

Best een saaie foto. Geen wolken zoals je ziet. Zon zo goed als onder. Gaap. Boring. In dit geval dan (volgende blog laat zien dat het ook erg sfeervol kan zijn, een koele zonsondergang). Maar dit is niet iets wat je associeert met een zwoele zonsondergang.

Maar als je geluk hebt en er zijn wolken, maar ook weer niet zoveel zodat al het licht geblokkeerd wordt, dan krijg je iets heel anders. Onderstaande foto is met min of meer dezelfde instellingen gemaakt, op min of meer het zelfde tijdstip en op min of meer precies dezelfde plek, wel een andere lens, maar dat maakt voor de sfeer niet uit:

Instellingen:
Nikon D200 op statief
Manual
A: f/14
S: 1/4 sec
12-24 f/4 @ 12 mm (=18 mm)
iso 200

Beide foto’s zijn niet bewerkt. Witbalans is ook zo goed als gelijk.

Groot verschil. De kleuren! De sfeer! En er waren maar 2 dingen hetzelfde in beide foto’s: het stukje land en de muggenfamilies die wakker werden.


Apr 6 2010

New Pics on the Blog (2)

Aansluitend op voorgaand stukje.

Deze foto had dus niet gemaakt kunnen worden met de A-stand met spotmeting. Want dan ga je meten op het gezicht (helemaal donker, camera gaat lange sluitertijd doen om het gezicht goed te belichten) en gaat het effect van het silhouet verloren. En daar ging het nou net om. Bovendien wordt de sluitertijd dan zo lang dat er helemaal niets zinnigs meer te zien is, want denk maar niet dat deze jongen 2 seconden stil staat! Ga je meten op een spotlight, dan zie je waarschijnlijk helemaal niets meer! Behalve een stukje spotlight. En da’s ook weer niet echt mooi voor een foto. Of je moet heel erg van spotlight fotografie houden :-)

Ps. Spotmeting en spotlight heeft natuurlijk totaal niets met elkaar te maken! Spotmeting = lichtmeting waarbij ongeveer 6% van het beeld, met het geselecteerde scherpstelveld als middelpunt, het licht in dat stukje van het beeld wordt bepaald voor de belichting, de rest van het licht in het beeld wordt niet meegenomen in de lichtmeting (een beetje een kromme zin, in een update zal ik een schema erbij zetten). En een spotlight, tja, sommige mensen staan erin, anderen nooit.

Nikon D3
Manual
A: f/2.8
S: 1/100 sec
24-70 f/2.8 @ 62 mm
iso 3200


Apr 6 2010

New Pics on the Blog

Afgelopen zaterdag was ik weer eens bij een concert van de ongelooflijk getalenteerde veelbelovende jonge Nederlandse band DeWolff. En een spetterend optreden was het weer!

Ik heb deze band al een paar gefotografeerd en moet zeggen dat ik popfotografie toch wel een hele gave discipline vind. Een tijdje geleden sprak ik met een collega over dit soort fotografie. Vooral het technische gedeelte daarvan. Meestal fotografeer ik zoiets op de A-stand met spotmeting. En ik doe dat, omdat het licht nogal snel kan veranderen tijdens concerten en wanneer je dan op manual fotografeert kan je onder- of overbelichte foto’s krijgen als er in een keer een spot aan- of uitgaat. En op de A-stand kan je lekker door blijven schieten. Maar ook op de A-stand kan het fout gaan doordat er zoveel verschillend licht is en de spotmeting natuurlijk maar een klein deel van het licht meet (in je gekozen scherpstelveld) en dat zeker niet altijd goed doet, vooral bij gebruik van groothoek.
Deze keer toch ook maar de manual stand gebruikt, om m’n sluitertijd gewoon lekker (relatief) snel te houden. En inderdaad, aantal foto’s zwaar onder- of overbelicht. Maar soms is een beetje overbelichting helemaal niet erg, zoals in onderstaand voorbeeld. Het geeft de foto een mooi bijzonder licht wat verloren zou zijn gegaan als ie ‘netjes’ belicht was.

Dus conclusie: Gewoon lekker afwisselen met je instellingen! Proberen, doen, kijken wat werkt. Bijsturen en weer verder gaan. Dan zitten er altijd een paar foto’s bij die je graag wilt laten zien. Op een blog bijvoorbeeld.

Nikon D3
Manual
A: f/2.8
S: 1/60 sec
24-70 f/2.8 @ 24 mm
iso 4000


Mar 31 2010

En mijn standpunt is…

Laag! Ik neem graag foto’s vanuit een laag standpunt (kikvorsperspectief). Je creëert hiermee diepte en dynamiek, zeker als je een object in de voorgrond plaatst. Zie deze foto:

Ik lag nog zeker niet op de grond hier (brrr!), dus niet echt het kikvorsperspectief, maar toch goed diep door de knieën. Je ziet hier ook dat ik vrij veel van de voorgrond heb meegenomen in de compositie. Met een wat interessantere lucht had ik dat misschien wel anders gedaan.
Het beeld op de voorgrond zorgt voor de diepte hier, leidt je de foto in. En dat is weer goed voor de compositie.

Vergelijk bovenstaande foto maar eens met deze:

Doordat er geen onderwerp in de voorgrond is mist de foto diepte, dynamiek. Het wordt een vlakke foto. Stuk minder interessant, niet? Dus ga eens lekker op de grond liggen met de camera zou ik zeggen!

En voor degenen die zich afvragen waar deze foto’s zijn gemaakt… In het wonderschone Stockholm!