Apr 22 2010

Links – Rechts (en boven – beneden?)

Ik heb me altijd al afgevraagd hoe het nou zit qua compositie en hoe je iemand daardoor een foto in kan leiden. Op zich vrij duidelijk: Je neemt een foto, zorgt ervoor dat er iets van een lijn is die vanuit linksonder of linksboven (niet per se) naar het onderwerp leidt. Zodat je de foto ‘ingezogen’ wordt. Dat is het idee. In simpele vorm, want er zijn meerdere, subtielere technieken hiervoor. Maar dit is de basis.
En de basis komt voort uit het feit dat wij van links naar rechts lezen en dus gewend zijn om van links naar rechts te kijken.
Maar is dat wel zo? Ja, natuurlijk is het zo dat we van links naar rechts lezen, maar kijken we ook altijd naar een afbeelding van links naar rechts? Of ligt het aan de afbeelding? Ik weet het eigenlijk niet. En ik weet het niet, omdat ik dit soort dingen niet kan bepalen zolang ik niet ook van rechts naar links kan lezen. En als ik dat wel zou kunnen moet er dan voor mij een lijn vanuit het midden komen (omdat ik dan beiden kan, zodat ik niet in de war raak)? Kijken Arabische of Japanse mensen (leesrichting: rechts – links) anders naar foto’s dan Westerlingen? Maken Arabische fotografen dan dus andere foto’s als ze deze compositievorm volgen? Oftewel, zou een ideale westerse compositie prut, bagger en troep zijn voor Arabieren? En andersom ook? En wat dan met Chinezen? Die lezen van boven naar beneden. Is voor hun de portretstand stiekem de landschapsstand? Nee, nee, da’s onzin…
Het blijft een interessante vraag. Maar misschien beantwoordt het Chinese vergelijk wel meteen de vraag. Een foto is een foto en je kijkt ernaar en het is mooi of niet. Het klopt of niet. Je leest een foto wel, maar als je ‘m andersom leest staat er nog steeds hetzelfde, voor iedereen in de wereld.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.6
S: 1/1250 sec
18-200 f/3.5-5.6 @ 24 mm (=36 mm)
iso 125

En toch is het interessant dat ik de 1e foto beter vind! Het blijft dan toch raar hoe dit werkt. Misschien moet ik een lange tijd in Japan (of ergens in het Midden-Oosten) verblijven om de 2e beter te vinden. Ben benieuwd wat voor foto’s ik zou (moeten) maken als ik in China word gedwongen staatsfotografie te bedrijven :-)


Apr 20 2010

Aswolk = As + wolk


Apr 15 2010

Locaties

Altijd leuk om dezelfde locatie op verschillende tijdstippen te fotograferen. Soms door het licht of soms door de activiteit. In dit geval door de activiteit, want het licht is min of meer hetzelfde.
Tegenlicht! Ik ben een groot liefhebber van tegenlicht. Waarom? Omdat het het beeld mysterieuzer maakt. Schaduwen. Lichtkransen. Overstraling. Grote contrasten. Heerlijk niet netjes! Maar het brengt veel meer sfeer in het beeld. Niet alles wordt verlicht en dat is een stuk spannender. Veel zwart en veel wit, dat is het wel in deze foto’s. Daarom zijn ze ook zwart/wit. Logisch niet?
Onderstaande foto’s zijn beide in de Bakkerstraat te Utrecht gemaakt. De ene op zaterdag, begin van de middag, de andere op maandag, eind van de ochtend. Voor degene die de juiste foto bij de juiste dag weet te plaatsen is er een mega gigantische prijs te winnen!

Nikon D200
A-stand
A: f/8
S: 1/60 sec
18-200 f/3.5-5.6 @ 95 mm (=142 mm)
iso 100

Nikon D200
A-stand
A: f/8
S: 1/750 sec
18-200 f/3.5-5.6 @ 18 mm (=27 mm)
iso 200


Apr 11 2010

The Mosquito coast (2)

Zoals in het vorige blog-item al aangegeven: Een zonsondergang zonder wolken kan ook wel heel mooi, sfeervol zijn. Persoonlijk vind ik al die gele, oranje en rode kleuren mooi om te zien, alleen fotografisch raak ik snel m’n interesse in dat soort foto’s kwijt. Waarom? Het zegt niet zoveel. Voor jezelf wel (oooh, wat was het toch mooi daar!), maar ja, dat is het dan wel. Waarom post ik dan zo’n item? Nou, om te laten zien wat er nodig is om een mooie, sfeervolle zonsondergang te fotograferen.
Maar ik wil ook laten zien dat een zonsondergang die relatief ‘saai’ is erg mooie plaatjes kan opleveren. Juist door het gebrek aan kleuren. Je beeld wordt meer sereen en dat is een mooi streven in de fotografie. Het verschil met de ‘saaie’ foto in voorgaand blog-item is dat deze sfeer heeft. Qua compositie is ie ook een stuk beter. En dat is toch een stuk belangrijker dan alle kleuren, hoe mooi ze ook kunnen zijn, die een zonsondergang kan leveren. Want sfeer creëer je zelf, door locatie, compositie, licht, belichting en standpunt. Of er nou wel zon en/of wolken zijn of niet.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.6
S: 1/80 sec
17-55 f/2.8 @ 28 mm (=42 mm)
iso 100


Apr 11 2010

The Mosquito Coast

Het fotograferen van een zonsondergang kan heel mooi zijn. Kan dus. Is niet altijd zo. Soms is het gewoon saai! Waarom? Omdat het heel erg afhangt van wat voor soort lucht er is. Gespecificeerder: Wat voor soort wolken er aanwezig zijn. Kijk eens naar onderstaand voorbeeld:

Eerst even de instellingen:
Nikon D200 op statief
Manual
A: f/14
S: 1/4 sec
17-55 f/2.8 @ 35 mm (=52 mm)
iso 200

Best een saaie foto. Geen wolken zoals je ziet. Zon zo goed als onder. Gaap. Boring. In dit geval dan (volgende blog laat zien dat het ook erg sfeervol kan zijn, een koele zonsondergang). Maar dit is niet iets wat je associeert met een zwoele zonsondergang.

Maar als je geluk hebt en er zijn wolken, maar ook weer niet zoveel zodat al het licht geblokkeerd wordt, dan krijg je iets heel anders. Onderstaande foto is met min of meer dezelfde instellingen gemaakt, op min of meer het zelfde tijdstip en op min of meer precies dezelfde plek, wel een andere lens, maar dat maakt voor de sfeer niet uit:

Instellingen:
Nikon D200 op statief
Manual
A: f/14
S: 1/4 sec
12-24 f/4 @ 12 mm (=18 mm)
iso 200

Beide foto’s zijn niet bewerkt. Witbalans is ook zo goed als gelijk.

Groot verschil. De kleuren! De sfeer! En er waren maar 2 dingen hetzelfde in beide foto’s: het stukje land en de muggenfamilies die wakker werden.


Apr 8 2010

De Toerist (2)

Toeristen, het blijft een raar volk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me af en toe ook wel een beetje schaam als ik met m’n camera op de borst door een stad loop waar ik op dat moment op vakantie ben. ‘Hey, een toerist!’ hoor je ze denken. Misschien komt het door de grootte van de camera (ben tenslotte een professionele fotograaf en dus is mijn camera over het algemeen net wat groter dan de gemiddelde camera die de gemiddelde toerist om heeft), of misschien wel doordat ik niet als toerist fotografeer, maar als fotograaf en daardoor niet als fotograferende toerist gezien wil worden.
Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom. Ik maak ook zeker wel toeristische kiekjes, natuurlijk wel! En ik pretendeer ook zeker niet dat ik de fotograferende toeristen wel even zal overtreffen met mijn foto’s. Maar wat wel waarschijnlijk is, is dat ik anders kijk naar de dingen die ik wil fotograferen. Ik laat bijvoorbeeld m’n partner wel eens stoppen, omdat ze anders m’n beeld in loopt. Of ik loop snel vooruit zodat ik dat niet hoef te zeggen :-)

Of ik ga gewoon heel ergens anders staan. Zo ook bij onderstaande foto. Leuk voor mensen om met een wacht van een paleis op de foto te gaan. Leuk voor de mensen, maar niet voor de wacht lijkt mij. Die moeten toch wel redelijk ziek worden van al die fotograferende toeristen, elke dag weer. En daarom maak ik de foto zo:

Stom voor het vakantiealbum, maar ach, dan maar een extra foto erin van je partner die de barbecue per ongeluk in lichterlaaie zet!

De L-compositie, een vormgevingsstijl, werkt hier goed. Hier is het natuurlijk een verticaal gespiegelde L. Door de kijkrichting van de wacht heb je ruimte nodig aan de linkerkant van de foto. En die is er.


Apr 7 2010

De toerist

Op vakantie zitten we het liefst in the midde of nowhere, zoals bij eerdere post al eens vermeld. Lekker rustig, veel natuur, prima plekjes om met de camera op pad te gaan. Mensen zie je al genoeg als je in de stad woont, niet? Dus een paar weken per jaar alleen maar veel natuur om je heen geeft je een heerlijk gevoel van rust.
Maar soms moet je wel iets toeristisch doen, gedwongen of vrijwillig :-)
Zo ook afgelopen oktober toen we in Andalusië waren. Vlakbij Granada staat een mega paleis, het Alhambra. Niet mijn ding zoiets, maar ja, je bent tenslotte toerist en dan moet je ook toeristische dingen doen. Schijnt.

Eenmaal daar aangekomen weet je precies waarom je juist ergens op een berg zit zonder mensen om je heen. Wat een drukte! Knetter zijn ze de toeristen. Mooie gebouwen en tuinen daar hoor, daar niet van, maar ja, ik weet nooit zo goed wat ik er mee aan moet. Beetje meelopen met een gids, foto’s maken (want tja, je bent nog steeds een toerist!), maar gaandeweg raak ik gewoon geïrriteerd. En toen zag ik onderstaand tafereel. Treffend! Helemaal mijn gevoel. En ze hebben gelijk de 2 dames. Gewoon lekker pitten in de zon, want ook dat is toeristisch.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.0
S: 1/5000 sec
18-200 f/3.5-5.6 @ 32 mm (=48 mm)
iso 400


Apr 6 2010

New Pics on the Blog (2)

Aansluitend op voorgaand stukje.

Deze foto had dus niet gemaakt kunnen worden met de A-stand met spotmeting. Want dan ga je meten op het gezicht (helemaal donker, camera gaat lange sluitertijd doen om het gezicht goed te belichten) en gaat het effect van het silhouet verloren. En daar ging het nou net om. Bovendien wordt de sluitertijd dan zo lang dat er helemaal niets zinnigs meer te zien is, want denk maar niet dat deze jongen 2 seconden stil staat! Ga je meten op een spotlight, dan zie je waarschijnlijk helemaal niets meer! Behalve een stukje spotlight. En da’s ook weer niet echt mooi voor een foto. Of je moet heel erg van spotlight fotografie houden :-)

Ps. Spotmeting en spotlight heeft natuurlijk totaal niets met elkaar te maken! Spotmeting = lichtmeting waarbij ongeveer 6% van het beeld, met het geselecteerde scherpstelveld als middelpunt, het licht in dat stukje van het beeld wordt bepaald voor de belichting, de rest van het licht in het beeld wordt niet meegenomen in de lichtmeting (een beetje een kromme zin, in een update zal ik een schema erbij zetten). En een spotlight, tja, sommige mensen staan erin, anderen nooit.

Nikon D3
Manual
A: f/2.8
S: 1/100 sec
24-70 f/2.8 @ 62 mm
iso 3200


Apr 6 2010

New Pics on the Blog

Afgelopen zaterdag was ik weer eens bij een concert van de ongelooflijk getalenteerde veelbelovende jonge Nederlandse band DeWolff. En een spetterend optreden was het weer!

Ik heb deze band al een paar gefotografeerd en moet zeggen dat ik popfotografie toch wel een hele gave discipline vind. Een tijdje geleden sprak ik met een collega over dit soort fotografie. Vooral het technische gedeelte daarvan. Meestal fotografeer ik zoiets op de A-stand met spotmeting. En ik doe dat, omdat het licht nogal snel kan veranderen tijdens concerten en wanneer je dan op manual fotografeert kan je onder- of overbelichte foto’s krijgen als er in een keer een spot aan- of uitgaat. En op de A-stand kan je lekker door blijven schieten. Maar ook op de A-stand kan het fout gaan doordat er zoveel verschillend licht is en de spotmeting natuurlijk maar een klein deel van het licht meet (in je gekozen scherpstelveld) en dat zeker niet altijd goed doet, vooral bij gebruik van groothoek.
Deze keer toch ook maar de manual stand gebruikt, om m’n sluitertijd gewoon lekker (relatief) snel te houden. En inderdaad, aantal foto’s zwaar onder- of overbelicht. Maar soms is een beetje overbelichting helemaal niet erg, zoals in onderstaand voorbeeld. Het geeft de foto een mooi bijzonder licht wat verloren zou zijn gegaan als ie ‘netjes’ belicht was.

Dus conclusie: Gewoon lekker afwisselen met je instellingen! Proberen, doen, kijken wat werkt. Bijsturen en weer verder gaan. Dan zitten er altijd een paar foto’s bij die je graag wilt laten zien. Op een blog bijvoorbeeld.

Nikon D3
Manual
A: f/2.8
S: 1/60 sec
24-70 f/2.8 @ 24 mm
iso 4000


Apr 2 2010

Batman

Even geen technische verhandeling of iets dergelijks, maar gewoon een leuk verhaal.

Tijdens een vakantie in Zweden hadden we een huisje gehuurd in the middle of nowhere. We hielden altijd de ramen en deuren dicht, omdat er zo ongelooflijk veel muggen en gekke steekvliegen zitten daar. Maar soms vergeet je dat wel eens en als je dat ‘s nachts doet kan je vreemde kostgangers in je huisje aantreffen. Ik was een keer naar buiten gegaan om een sigaret te roken, deur vergeten dicht te doen en toen ik weer binnen kwam had ik er 2 ongenode gasten bij! Eerst wist ik niet wat het was, ik zag alleen snel bewegende beesten rondvliegen. Grote motten? Of gekke Zweedse uit de kluiten gewassen insecten? Toen ik even ging zitten om het goed te kunnen bekijken werden de beesten zelf ook wat rustiger… En toen zag ik het: 2 vleermuizen! En ze waren bang… De een zat aan de ene kant van de kamer, de ander aan de andere kant. Langzaam maar zeker kropen ze naar elkaar toe, voor bescherming denk ik. Of misschien liefde… Dat laatste hoop ik.

Toen ze elkaar genaderd waren bleven ze lange tijd rustig in positie. Beetje om elkaar heen schuivend. Maar ik wilde natuurlijk wel een foto maken van het lieve stel. Ik sta op om m’n camera te pakken en de beestjes schoten meteen in de stress. Alleen maar rondjes vliegen door de kamer. En ik in het midden van de kamer staan als een soort zwaar mislukte Batman (‘Batman begins’, Batman met honderden vleermuizen om zich heen vliegend in ‘the Bat Cave’) met 2 vleermuizen om m’n hoofd heen suizend! Na een paar minuten waren ze ook aan deze situatie gewend en gingen ze weer op de muur zitten, elkaar opzoekend. En toen kon ik de foto maken. Geen hoogstandje qua fotografie, maar wel uniek voor mij. Na de ‘fotoshoot’ heb ik ze allebei rustig van de muur geplukt (één voor één) en naar buiten gedirigeerd. Nooit aan gedacht dat ze ook zouden kunnen bijten! Maar ja, wat moet je dan? Ze moesten naar buiten en gelukkig is dat voor ons alledrie goed afgelopen.

Nikon D200
Manual
A: f/4.0
S: 1/80 sec
80-200 f/2.8 @ 200 mm
iso 100
Flash