Feb 28 2011

Sereen

Een soort ‘state of mind.’ Da’s vakantie niet? Sereen, rustig, leeg en kalm. Voor mij beeldt dit beeld dat uit. Ik heb er zelfs een gedicht bij geschreven, maar dat bewaar ik voor in m’n boek :-)

Slaap lekker!


Feb 28 2011

White Island

Ik ben vandaag in een vulkaan geweest!
Niet laf op een afstandje, neen, met een boot naar White Island gevaren, via een kleiner bootje op de kust gedropt en op het randje van het kratermeer gestaan. Altijd al van gedroomd en nu uitgekomen!
Maar er is altijd wel wat te klagen, niet? Ben tenslotte een Hollander. Dus het geklaag komt zo…
Ik had me heel goed voorbereid op deze dag. Tas met fotozooi ingepakt, alle lenzen erbij, schoonmaakdoekjes, drinken en kledij.
Koffie gedronken, broodje gegeten en hop op pad. Om 7.10 uur, ‘s ochtends. Na 10 minuten lopen  kwam ik erachter dat ik zonnebrand en sealegs pilletje was vergeten. Kon niet meer terug, dus hopen op het beste.
Ik weet nu wel dat ik nooit meer zeeziek zal worden, want wat ik in die boten heb overleefd kan geen piratenschip in de Efteling tegenop. Wat een geschommel! Een aantal mensen heeft zo’n beetje de hele trip (2 x 80 min) over de railing gehangen en alle kotszakjes verbruikt. Ze waren geler dan de zwavel uit de vulkaan! En stonken denk ik ook wat meer.
Eenmaal aangekomen moesten we vanaf de grote boot in een klein opblaasbootje. Dat was wel zo’n beetje het spannendste van de hele trip. Grote plenzen water sloegen in dat kleine rubberbootje. De crew zag het niet zitten mij met m’n idioot grote tas (en het was nog wel m’n kleine tasje!) het wiebelende bootje op te laten. “We cannot guarantee your safety.” Mijn aardige Engelse medepassagier gaf de doorslag: “it is not worth it, dude.”
En zo ging ik dus zonder mijn maatje de fotocamera op pad. Ben je 1 keer in je leven op en in een vulkaan, heb je alleen een gare videocamera bij je om foto’s mee te maken! Man man, wat was ik pissig de eerste 10 minuten. Daarna gewoon lekker genoten van al het moois en van de werking van Moeder Aarde.

En ik moet zeggen: het is ook wel eens fijn om je alleen met je eigen ogen te concentreren op zo’n spektakel en niet alles door een lens te zien!


Feb 25 2011

Smelly bitch

Wat heb ik gelachen vandaag!
We zijn door het geo-thermische gebied van Nieuw-Zeeland gereden. En voor mij was dit van tevoren een van de hoogtepunten van het noordereiland. De Aarde die je door scheuren, gaten, kraters en andere openingen aan ‘t werk te zien krijgt. En moeder Aarde ruikt niet lekker hoor, zeker niet. Moeder Aarde is een smeerlap, een echte smelly bitch!
Maar indrukwekkend is ze wel. Jammer dat busladingen anderen dat ook vinden. Op een of andere manier (en ik heb het al eerder gezegd) vind ik dit niet passen bij de ongerepte natuur van dit magnifieke land. Je wordt via een giftshop naar de ingang van het geo-thermische park geleid en via bruggetjes, uitkijkpuntjes en overduidelijke wandelroutes het park weer uit gebonjourd. Via de winkel weer natuurlijk.
En als je iets wilt zien moet je eerst wachten totdat een stelletje voor je de geposeerde pica heeft gemaakt.
Dus indrukwekkend, maar door alle mensen om je heen plus je eigen vrouw die met een doekje voor d’r mond zo snel mogelijk het gebied wilde verlaten viel het een beetje tegen.
En dat is best raar voor een zeer uniek gebied wat qua geur alleen kan worden geëvenaard door je koelkast wanneer je die niet goed hebt opgeruimd en ‘m open doet als je een dikke maand op vakantie bent geweest.
Gelukkig was een paar honderd meter verder een vrij toegankelijk gebied, genaamd de ‘mudpools’ te vinden waar maar 3 auto’s stonden. En ik heb gelachen daar. Om het geluid. Wel meer dan 15 mudpools die na elkaar een blobje modder omhoog spuwen.
Blob. Blob blob. Blobberdeblob. Blob. BLOB. Blob blobdeBlob.. blob. Blllllobbb.

Echt een geinig geluid en een prachtig gezicht, maar ik moest het helaas alleen ervaren, want in de campervan zat iemand andere geluiden te maken die er wel op leken, maar niet zo grappig waren…


Feb 24 2011

Mt. Ngauruhoe

En mochten er echt Hobbits wonen langs de Wanganui River Road, dan is het een klein uitstapje naar de Doemsberg, die luttele kilometers verder ligt. Met een automobiel dan.
Die hadden ze natuurlijk toen nog niet, maar om meteen zo’n dramatische omweg te nemen over hoge bergen, door ondergrondse mijnen, enge bossen, stinkende moerassen en steile hoge trappen met ranzige spinnen, tja, dan vraag je om problemen.
Je kan ook gewoon vanuit Wanganui richting noorden lopen en dan rechtsaf slaan richting Whakapapa.

Want daar vind je Mt. Ngauruhoe, oftewel Mt. Doom / de Doemsberg. Beetje klimmen, fles wijn mee, de ring erin flikkeren, een ferme slok wijn nemen en een lekker broodje eten op de weg terug. Her en der Elf en Dwerg bedanken en in je hobbithol sterke verhalen vertellen tegen je soortgenoten.


Feb 24 2011

Wanganui River Road

Je hebt nogal veel mooie wegen in Nieuw-Zeeland. Niet qua aanleg, want ze zijn hobbelig met gaten erin en ‘bumps’ die je pas merkt als je met je hoofd in het slaapgedeelte van de campervan vastzit en kan zien wat voor troep je er allemaal wel niet in hebt gepropt.
Ik heb het over bepaalde routes. En sommigen daarvan zijn echt magnifiek, wonderschoon en adembenemend! Op het zuidereiland zijn we al zeer verwend (dank Lonely Planet), maar in het noorden weten ze ook van wanten.
Gisteren heeft m’n geweldige vrouw de Wanganui River Road gereden. En wat een rit was het! Met een gemiddelde snelheid van 30 km/u hebben we 3 uur over een afstand van ongeveer 80 km gedaan. Voor de rekenaars: We zijn een paar keer gestopt en af en toe konden we wel 45 rijden!
De weg volgt zo’n beetje de hele rivier. Soms rijd je er vlak langs, soms kijk je meters naar bedenen om te zien hoe de rivier zich een weg meandert door het ongelooflijk groene, bos- en plantrijke natuurpracht.

Het enige wat ik daar niet gezien heb zijn Hobbits. Misschien komt het omdat ze niet zo groot zijn en ze zich liever niet aan Mensen laten zien, maar als ze ergens wonen, wonen ze hier. Geen twijfel mogelijk.


Feb 20 2011

Campervan

We leven nu al bijna 3 weken in de campervan. Aan ‘t begin wist ik niet wat ik ervan moest verwachten. Een beetje leven in een soort bus, tja… Maar toen ik ‘m voor het eerst zag, met alle faciliteiten aan boord, geloofde ik het meteen: dit is de manier om door dit land te trekken.
Je bent vrij, je kan gaan en staan waar je maar wilt, je hoeft vooraf geen plekkies te reserveren en dus kan je per dag beslissen wat je gaat doen en waar je heen gaat.
Aangezien ik geen rijbewijs heb (sorry lieve vrouw), heb ik een paar taken in de campervan: Op de route letten, Circe bezighouden als ze wakker is en foto’s maken. En de laatste 2 gaan me behoorlijk goed af. Ik heb een aantal technieken om onze lieve dochter de moeilijke laatste stukken door te helpen (gekke bekken trekken, rare conversaties in een nog onderontwikkelde taal voeren en vooral veel aandacht en snoepjes geven) en technieken voor foto’s maken ontwikkeld.
En dat laatste kan best moeilijk zijn. Je moet anticiperen op doorkijkjes, het gehobbel en de snelheid van de campervan, paaltjes, vieze ruiten en de chauffeur die te pas en te onpas je raam dichtdoet als je er met je lens of halve hoofd uithangt.
En je kan ook niet overal stoppen, want dan sta je continu stil, dus heb ik al aardig wat foto’s uit ons rijdend huis gemaakt.

Daarom hier een zeer kleine selectie van wat foto’s van de laatste 2 dagen gemaakt uit of door ramen van onze campervan heen.

Campervan baby, nooit gedacht dat ik je zo zou waarderen!


Feb 18 2011

Geen Scheveningen

Titel zegt genoeg. Wat een mooi stukje strand hebben wij vandaag bezocht. Geen hond te bekennen op het strand! Niet te geloven…
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik een kwartier lang me helemaal groen en geel heb geërgerd, omdat een meter naast ons een oud echtpaar ging zitten op een steen. Honderden meters strand helemaal leeg en wat doen ze? Ze gaan op een meter van ons af zitten! Vlak voor m’n fototas! Met water! Waar is het respect gebleven denk ik dan… Gelukkig waren ze heel rustig en ik heb geen woord uit hun monden horen komen. Dus nationaliteit onbekend, maar ik gok op de Duitse :-)

Al met al was dit zwaar relaxen en Circe gedroeg zich als een echte strandjutter en was uitermate vrolijk. En je mag af en toe best relaxen op vakantie toch?


Feb 18 2011

Geen berg!

Al dat natuurgeweld hier, het is echt niet normaal meer! En ik ben echt niet de enige die dat denkt. Overal zie je hussies mensen met kleine camera’s, iets grotere, telefooncamera’s, Nikon’s, Canon’s, super telelenzen, 2 camera’s om de nek, mensen die flitsen als de zee fotograferen, van alles dus!
En dan denk je wel eens als fotograaf zijnde ‘wat de F***!’ Dat zullen ze ook zeker van mij denken. En waarom verkopen ze nog ansichtkaarten denk je dan…  Of andersom waarom maken mensen nog foto’s van dit geweldige land als je zo’n beetje alles wat hier is al als foto kan kopen?
Omdat iedereen natuurlijk zijn eigen foto’s wil laten zien, in een boek wil plakken met vrouw of man op voorgrond bij een mooie berg, meer, geiser, monument of rivier.
Ik doe dat ook, behalve het geposeer, en het is ook logisch dat dat gebeurt. Het is iets wat je niet kan laten.
Maar als fotograaf zijnde wil je meer, anders, eigen visie en geen ansichtkaarten maken. Daarom hieronder een paar foto’s die ik maak met de toeristenbril af  en de sfeerbril op. En ik merk dat ik dit steeds vaker doe hier, buiten de verplichte foto’s om.

Want laten we wel wezen, die ansichtkaartenfoto’s moeten ook gemaakt worden, anders wordt het wel een beetje een raar vakantiealbum.


Feb 17 2011

Pannenkoeken en spuitgaten

Echt opmerkelijk de natuur hier in Nieuw-Zeeland. Belachelijk wat hier allemaal is. Belachelijk mooi dus. Rijd je lekker langs de kust, zie je al allemaal fantastische dingen. Maar stop je bij de zeer toeristische ‘Pancakes rocks & blowholes’ dan word je gewoon gek! Ik wel. Niet alleen door de pracht van dit natuurfenomeen (kan het niet uitleggen wat het is, maar het is een google waard zeg maar), maar deze keer voornamelijk door het geluid wat dit voortbrengt. KLAP! Diepe harde klappen als er water tegen de rotsen slaat daar. KLAP! BENG! Liters en liters water die door smalle openingen worden geperst en slaan tegen rotsen. Kllllllapppp! En dan is daar ergens een soort uitlaatklep, de chimney, die waterdamp metershoog de lucht in schiet. De foto hierbij is maar een beetje een slappe zucht. Het gaat nog vele malen hoger! Deze keer is het niet het zicht wat het zwaar indrukwekkend maakte, maar vooral het geluid.
Maar ja, het is een fotoblog dit, geen podcastradiosoundwavespeakerherrieblog.


Feb 17 2011

Sunset beach

Heerlijk om vanuit de campervan camera + statief + bier te pakken en dan binnen 1 minuut op het strand te staan om een zonsondergang te fotograferen.
Wat hou ik toch van die (semi)natuurcampings! Al die vakantieparken met keurig getrimde haagjes, recepties waar altijd iemand zit en schone toiletten (tja :-)), ik weet het niet. Ik beleef het meeste plezier aan campings waar je zo de natuur in loopt. En helemaal als je ‘s avonds de zee hoort klotsen en rollen. Om vervolgens na wat slaap met je koffie over het eindeloze water te kunnen kijken. En je dan niet meteen een moeder hoort gillen tegen haar zoontje dat hij dit of dat niet of wel mag of moet doen. Of van die kerels met badjassen en slippers naar de douches te zien lopen. Nee, dan gil ik liever tegen m’n eigen kind dat ze ook moet komen kijken naar de zee.

Lokken met appelsap en een hele grote zandbak. Want anders komt ze natuurlijk niet…