White Island

Ik ben vandaag in een vulkaan geweest!
Niet laf op een afstandje, neen, met een boot naar White Island gevaren, via een kleiner bootje op de kust gedropt en op het randje van het kratermeer gestaan. Altijd al van gedroomd en nu uitgekomen!
Maar er is altijd wel wat te klagen, niet? Ben tenslotte een Hollander. Dus het geklaag komt zo…
Ik had me heel goed voorbereid op deze dag. Tas met fotozooi ingepakt, alle lenzen erbij, schoonmaakdoekjes, drinken en kledij.
Koffie gedronken, broodje gegeten en hop op pad. Om 7.10 uur, ‘s ochtends. Na 10 minuten lopen  kwam ik erachter dat ik zonnebrand en sealegs pilletje was vergeten. Kon niet meer terug, dus hopen op het beste.
Ik weet nu wel dat ik nooit meer zeeziek zal worden, want wat ik in die boten heb overleefd kan geen piratenschip in de Efteling tegenop. Wat een geschommel! Een aantal mensen heeft zo’n beetje de hele trip (2 x 80 min) over de railing gehangen en alle kotszakjes verbruikt. Ze waren geler dan de zwavel uit de vulkaan! En stonken denk ik ook wat meer.
Eenmaal aangekomen moesten we vanaf de grote boot in een klein opblaasbootje. Dat was wel zo’n beetje het spannendste van de hele trip. Grote plenzen water sloegen in dat kleine rubberbootje. De crew zag het niet zitten mij met m’n idioot grote tas (en het was nog wel m’n kleine tasje!) het wiebelende bootje op te laten. “We cannot guarantee your safety.” Mijn aardige Engelse medepassagier gaf de doorslag: “it is not worth it, dude.”
En zo ging ik dus zonder mijn maatje de fotocamera op pad. Ben je 1 keer in je leven op en in een vulkaan, heb je alleen een gare videocamera bij je om foto’s mee te maken! Man man, wat was ik pissig de eerste 10 minuten. Daarna gewoon lekker genoten van al het moois en van de werking van Moeder Aarde.

En ik moet zeggen: het is ook wel eens fijn om je alleen met je eigen ogen te concentreren op zo’n spektakel en niet alles door een lens te zien!


Comments are closed.