Feb 28 2011

Sereen

Een soort ‘state of mind.’ Da’s vakantie niet? Sereen, rustig, leeg en kalm. Voor mij beeldt dit beeld dat uit. Ik heb er zelfs een gedicht bij geschreven, maar dat bewaar ik voor in m’n boek :-)

Slaap lekker!


Feb 28 2011

White Island

Ik ben vandaag in een vulkaan geweest!
Niet laf op een afstandje, neen, met een boot naar White Island gevaren, via een kleiner bootje op de kust gedropt en op het randje van het kratermeer gestaan. Altijd al van gedroomd en nu uitgekomen!
Maar er is altijd wel wat te klagen, niet? Ben tenslotte een Hollander. Dus het geklaag komt zo…
Ik had me heel goed voorbereid op deze dag. Tas met fotozooi ingepakt, alle lenzen erbij, schoonmaakdoekjes, drinken en kledij.
Koffie gedronken, broodje gegeten en hop op pad. Om 7.10 uur, ‘s ochtends. Na 10 minuten lopen  kwam ik erachter dat ik zonnebrand en sealegs pilletje was vergeten. Kon niet meer terug, dus hopen op het beste.
Ik weet nu wel dat ik nooit meer zeeziek zal worden, want wat ik in die boten heb overleefd kan geen piratenschip in de Efteling tegenop. Wat een geschommel! Een aantal mensen heeft zo’n beetje de hele trip (2 x 80 min) over de railing gehangen en alle kotszakjes verbruikt. Ze waren geler dan de zwavel uit de vulkaan! En stonken denk ik ook wat meer.
Eenmaal aangekomen moesten we vanaf de grote boot in een klein opblaasbootje. Dat was wel zo’n beetje het spannendste van de hele trip. Grote plenzen water sloegen in dat kleine rubberbootje. De crew zag het niet zitten mij met m’n idioot grote tas (en het was nog wel m’n kleine tasje!) het wiebelende bootje op te laten. “We cannot guarantee your safety.” Mijn aardige Engelse medepassagier gaf de doorslag: “it is not worth it, dude.”
En zo ging ik dus zonder mijn maatje de fotocamera op pad. Ben je 1 keer in je leven op en in een vulkaan, heb je alleen een gare videocamera bij je om foto’s mee te maken! Man man, wat was ik pissig de eerste 10 minuten. Daarna gewoon lekker genoten van al het moois en van de werking van Moeder Aarde.

En ik moet zeggen: het is ook wel eens fijn om je alleen met je eigen ogen te concentreren op zo’n spektakel en niet alles door een lens te zien!


Feb 18 2011

Geen berg!

Al dat natuurgeweld hier, het is echt niet normaal meer! En ik ben echt niet de enige die dat denkt. Overal zie je hussies mensen met kleine camera’s, iets grotere, telefooncamera’s, Nikon’s, Canon’s, super telelenzen, 2 camera’s om de nek, mensen die flitsen als de zee fotograferen, van alles dus!
En dan denk je wel eens als fotograaf zijnde ‘wat de F***!’ Dat zullen ze ook zeker van mij denken. En waarom verkopen ze nog ansichtkaarten denk je dan…  Of andersom waarom maken mensen nog foto’s van dit geweldige land als je zo’n beetje alles wat hier is al als foto kan kopen?
Omdat iedereen natuurlijk zijn eigen foto’s wil laten zien, in een boek wil plakken met vrouw of man op voorgrond bij een mooie berg, meer, geiser, monument of rivier.
Ik doe dat ook, behalve het geposeer, en het is ook logisch dat dat gebeurt. Het is iets wat je niet kan laten.
Maar als fotograaf zijnde wil je meer, anders, eigen visie en geen ansichtkaarten maken. Daarom hieronder een paar foto’s die ik maak met de toeristenbril af  en de sfeerbril op. En ik merk dat ik dit steeds vaker doe hier, buiten de verplichte foto’s om.

Want laten we wel wezen, die ansichtkaartenfoto’s moeten ook gemaakt worden, anders wordt het wel een beetje een raar vakantiealbum.


Feb 16 2011

Ochtendlicht

Vroeg opstaan op vakantie? Wel zeker! Ochtendlicht is het mooiste licht wat er is. Zeker als je ook nog eens een prachtig landschap om je heen hebt. Ik heb geen wekker gezet, maar zat wel om 6.45 lekker foto’s te maken in de vroege zon. Hoe erg lekker wil je wakker worden? Beetje balen dat ik zelf koffie moest zetten, naar bankje lopen, koffie halen en weer teruglopen :-)

Hoop dat we snel weer een plekje langs de kust vinden met zonsopgang, maar dat kan wel even duren aangezien we nu de westkust aan ‘t berijden zijn. Want ook hier gaat de zon op in ‘t oosten, terwijl ie wel van rechts naar links langs de hemel loopt. En dat vind ik dan weer gewoon geinig!


Feb 9 2011

Milford Sound baby!!!!

Vandaag waren we gelukkige mensen die een boottochtje mochten maken door het magnifieke Milford Sound in Nieuw-Zeeland. Elke folder over Nieuw-Zeeland meldt het wel. En met een goede reden! Het gevoel wat je krijgt als je door zulke natuurpracht vaart is echt uniek. Wat een belachelijk mooie natuur hebben ze hier toch. Het enige wat ze niet in de folders vermelden is dat het meer dan 200 dagen per jaar regent. Tel daar de dagen met alleen bewolking bij op en dan weet je dat je weinig kans hebt op mooie zonnige dagen. Behalve op 9 februari 2011!
Milford Sound, bedankt!

De weg erheen (of terug, da’s een kwestie van omdraaien :-)) is al meer dan geweldig. Maar als je eenmaal in Milford Sound zelf bent en er doorheen vaart voel je je speciaal. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat het een stuk natuur is wat je zelden ziet. Misschien omdat je je een persoon waant die iets unieks proeft. Misschien omdat je, als je weet hoe het ontstaan is (gevormd door gletsjers die zich een weg hebben gebaand door bergen en wat later gevuld is met water), je de ongelooflijke natuurkrachten die dit hebben gecreëerd met ontzag aanschouwt en je je des te nietiger voelt. Of gewoon omdat het schitterend is!

Ik denk het laatste.


Feb 5 2011

Om te janken zo mooi!

Man man, wat een land! We begonnen met een leuk stadje, daarna een mooie trip door het landschap om ons eerste echte doel te bereiken: Lake Tekapo. Het was een grijze dag met ‘s ochtends veel mist, waardoor je weinig van de bergen kon zien. Tijdens de rit werd het wel steeds beter, maar grijs bleef het. De temperatuur was wel erg ok, zo’n 23 graden. Eenmaal op de camping aangekomen werd het me al duidelijk: Je hebt geen zon nodig om een mooi land te zijn. Als je vanuit je stoel naast de camper een turquoise meer ziet met een berg erachter dan kan je er eigenlijk alleen maar naar blijven kijken!
‘s Avonds gingen we pizza eten in een leuk restaurantje met uitzicht op een stukje berg. En het kriebelde al een beetje. Zie ik zon?  Ja, een paar seconden en dan weer weg. Eenmaal klaar met de pizza brak de late avondzon echt door die de berg en het meer verlichtte. Ik niet hoe snel ik de camera uit de tas moest halen! Rennend zocht ik een goede positie op voor wat foto’s, want met de late zon en veel bewolking kan het licht zomaar ineens weer weg zijn. Maar het duurde gelukkig zeker een kwartier en bijna non-stop heb ik foto’s gemaakt, al draaiend, hurkend, liggend en springend. De pizza was al lekker, maar dit toetje was een sublieme afsluiting van een toch al geslaagde dag!  Nieuw-Zeeland, meid, je hebt nu al m’n hart gestolen en als iemand dat doet pink ik echt wel een traantje weg. Een echte dikke traan.
Snik, om te janken zo mooi!


Apr 11 2010

The Mosquito coast (2)

Zoals in het vorige blog-item al aangegeven: Een zonsondergang zonder wolken kan ook wel heel mooi, sfeervol zijn. Persoonlijk vind ik al die gele, oranje en rode kleuren mooi om te zien, alleen fotografisch raak ik snel m’n interesse in dat soort foto’s kwijt. Waarom? Het zegt niet zoveel. Voor jezelf wel (oooh, wat was het toch mooi daar!), maar ja, dat is het dan wel. Waarom post ik dan zo’n item? Nou, om te laten zien wat er nodig is om een mooie, sfeervolle zonsondergang te fotograferen.
Maar ik wil ook laten zien dat een zonsondergang die relatief ‘saai’ is erg mooie plaatjes kan opleveren. Juist door het gebrek aan kleuren. Je beeld wordt meer sereen en dat is een mooi streven in de fotografie. Het verschil met de ‘saaie’ foto in voorgaand blog-item is dat deze sfeer heeft. Qua compositie is ie ook een stuk beter. En dat is toch een stuk belangrijker dan alle kleuren, hoe mooi ze ook kunnen zijn, die een zonsondergang kan leveren. Want sfeer creëer je zelf, door locatie, compositie, licht, belichting en standpunt. Of er nou wel zon en/of wolken zijn of niet.

Nikon D200
A-stand
A: f/5.6
S: 1/80 sec
17-55 f/2.8 @ 28 mm (=42 mm)
iso 100


Mar 31 2010

Sfeerverhogend

Een tijdje geleden liep ik met m’n camera door een park hier vlakbij. Het was die ochtend behoorlijk mistig. Van die dikke stroperige mist, heerlijk. Ik kwam daar een vrouw met een hussie honden tegen en zij begon een praatje met mij. ‘Zo, lekker aan ‘t fotograferen? Wel jammer dat het zo mistig is hè, dan kan je zeker helemaal geen mooie foto’s maken? Au contraire!’, riep ik (als ik de kans krijg om die uitroep te gebruiken zal ik het zeker niet laten), ‘Dit is voor mij fantastisch fotoweer!’
En dat is ook zo. Mist kan zeer sfeerverhogend werken. Foto’s worden lekker duister, het geeft een mooie natuurlijke vervaging. Deze boom hieronder zou ik anders nooit hebben gefotografeerd, want dan is het maar een boom. En nu is het toch wel wat meer geworden dan zomaar een boom. Vind ik. De mevrouw met de honden vindt van niet denk ik…